่ายกล
เพราะไม่รู้ว่าที่แท้แล้วสัตว์อสูรเขมือบวิญญาณนั้นร้ายกาจเพียงใด ดังนั้นซือหม่าโยวเย่ว์จึงตัดสินใจให้พวกเขารออยู่ในเจดีย์วิญญาณทั้งหมด ส่วนตัวเองออกไปกับอวิ๋นอี้เจ้าไก่ฟ้า าและเชียนอินก่อน หากจำเป็นค่อยเรียกพวกเขา
ทุกคนต่างรู้ดีว่าด้วยพลังยุทธ์ของพวกเขา ถึงออกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี จึงเห็นด้วยกับการรออยู่ที่นี่
ซือหม่าโยวเย่ว์ออกไปกับพวกอวิ๋นอี้ พวกเขารออยู่ในนั้นหนึ่งวันกว่าๆ ข้างนอกก็เพิ่งจะแค่สองชั่วโมงกว่าเท่านั้นเอง
“ไปเถิด พวกเราไปดูกันว่าเกาะแห่งนี้เปลี่ยนเป็นเช่นไรไปแล้วบ้าง”
เธอพาทุกคนเดินมุ่งเข้าไปยังส่วนลึกของเกาะตามที่เห็นจากความทรงจำของผึ้งแดงก่อนหน้านี้ เพื่อเลี่ยงไม่ให้ถูกสัตว์อสูรเขมือบวิญญาณโจมตี พวกเขาจึงเลือกที่จะเดินเท้า
เดินเข้าไปได้ไม่กี่กิโลเมตร พวกเขาก็เห็นฉากอันมืดมิดที่ผึ้งแดงได้เห็น พืชพรรณทั้งหมดตายไปจนสิ้น ซึ่งไม่ใช่การเหี่ยวเฉา หากแต่ทั้งหมดกลายเป็นสีดำไหม้เกรียม คล้ายกับถูกดูด ดพลังชีวิตแล้วถูกระบายด้วยหมึกสีดำก็มิปาน
“กลายเป็น
