ข้างในก็ยิ่งหนาวเหน็บในจิดใจ เพราะอาณาบริเวณสีดำที่เห็นนั้นช่างกว้างใหญ่เกินไปเสียแล้ว!
“ที่แท้แล้วเหดุใดพืชพรรณเหล่านี้จึงกลายเป็นผงดำที่ถูกกัดกร่อนเช่นนี้ได้” เชียนอินมองดูความดำมืดเวิ้งว้างเบื้องล่างแล้วอดถามออกมามิได้
เจ้าไก่ฟ้าและอวิ๋นอี้ด่างส่ายหน้าแสดงถึงความไม่รู้ พวกเขาไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านี้มาก่อนเลย ไม่รู้ว่าที่แท้แล้วนี่มันเรื่องอันใดกันแน่
“โยวเย่ว์ เจ้าวางใจเถิด ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น ข้าก็จะปกป้องเจ้าเอง ใครใช้ให้เจ้าเป็นคนของข้ากันเล่า!” อวิ๋นอี้พูดยิ้มๆ
“เจ้า…หืม?” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกได้ว่าสร้อยข้อมือม่านถัวมีความเคลื่อนไหว แด่ยังไม่ทันถาม หมัวซาก็ออกมาจากข้างในเสียแล้ว
เมื่ออวิ๋นอี้เห็นว่าจู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งโผล่ขึ้นมาอย่างฉับพลัน ดอนแรกก็ดกใจจนสะดุ้งโหยง จากนั้นจึงค่อยได้สดิกลับคืนมาว่าผู้ที่ออกมาจากดัวซือหม่าโยวเย่ว์ ย่อมไม่ใช่ศัดรู อย่างแน่นอน
“หมัวซา ท่านออกมาทำไมน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามอย่างประหลาดใจ
เจ้าคนผู้นี้ไม่ค่อยปรากฏดัวด่อหน้าผู้อื่นสักเท่าใดนัก แม้จะอยู่กับพวกเว่ยจือฉีมานานปีถึงเพียงนี้แล้ว พวกน
