ูรเขมือบวิญญาณอยู่ที่นี่ เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้ว่าจะยังมีสัตว์อสูรวิเศษตนอื่นๆ อยู่อีก หากเดินเข้าไปโดยที่สถานการณ์ยังไม่ชัดเจนก็คงจะไม่ฉลาดสักเท่าใดนัก
“โยวเย่ว์ เจ้ารู้สึกหรือไม่ว่าแตกต่างจากที่มาคราวก่อนอยู่บ้าง” ซือหม่าโยวหลินมองไปรอบด้านแล้วถามขึ้น
“เจ้าก็รู้สึกได้เหมือนกันสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ที่นี่มีสิ่งใดไม่เหมือนกันหรือ” เจ้าอ้วนชวีวิ่งมาอยู่ข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์ในทันใดเพื่อแสวงหาความปลอดภัย
“เสียง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เสียงหรือ” เจ้าอ้วนชวีไม่เข้าใจ เสียงนี้มีสิ่งใดไม่เหมือนกันหรือ
“ที่นี่เงียบสงบจนทำให้คนรู้สึกแปลกใจน่ะสิ” เป่ยกงถังพูด
“นอกจากเสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งแล้ว รอบด้านก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีก” โอวหยางเฟยพูด
“คล้ายกับว่า… ที่นี่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย” เว่ยจือฉีหนาวเหน็บในใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลินประสานสายตากัน นี่ช่างแปลกประหลาดเกินไปเสียแล้ว!
“หรือจะเป็นอย่างที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้ว่าลำแสงสีดำนั่นกินสิ่งมีชีวิตที่นี่ลงไปหมดแล้ว” เจ้าอ้วนชวีพูด
“น่าจะไม่ใช่หรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้า “พวกเราเห็นว่าตอนนั้นลำแสงสีดำนั่นเพียงแค่ดูดสัตว์อสูรวิเศษเข้าไปเท่านั้น ม