รือ อวิ๋นอี้” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“เจ้าลองโจมตีเมฆครึ้มนี่ดูก่อนเถิด” อวิ๋นอี้พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เข้าใจที่มาที่ไปอยู่บ้าง แต่ก็ยังเชื่อฟังคำพูดของเขาแล้วรวบรวมปราณวิญญาณซัดออกไปโจมตีเข้าใส่เมฆครึ้ม
“พรึ่บ…”
“อี๊ดดด…”
หลังจากที่การโจมตีของเธอเข้าไปภายในเมฆครึ้มแล้ว เมฆครึ้มนั้นก็มิได้สลายตัวไปเหมือนเมฆครึ้มธรรมดา แต่พวกเขากลับเหมือนถูกมันดูดกลืน แล้วยังส่งเสียงแปลกประหลาดออกมาอีกด้วย
เสียงนั้นค่อนข้างหวีดแหลม ทำให้ทุกคนขนลุกขนพองไปทั้งตัว
“ให้ตาย นี่มันเมฆครึ้มอะไรกันจึงได้แปลกพิกลเช่นนี้” เจ้าอ้วนชวีร้องอุทาน
“ประหลาดนัก” พวกโอวหยางเฟยเองก็ประหลาดใจไม่น้อย
“อีกครั้งหนึ่งแล้วกัน” ซือหม่าโยวหลินพูด
“ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์ให้เจ้าวิหคน้อยบินออกไปไกลอีกหน่อย หลังจากนั้นจึงทำการโจมตีที่ทวีความร้ายกาจขึ้นกว่าเมื่อครู่
“อี๊ดดดดด…”
เมฆครึ้มนั้นส่งเสียงร้องอันหวีดแหลมยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้ แรงสั่นสะเทือนจากเสียงนั้นถึงกับทำให้หลายคนเจ็บแก้วหู
“แย่แล้ว!” เจ้าไก่ฟ้าคำรามเสียงต่ำแล้วรีบติดตั้งข่ายมนตร์ล้อมรอบพวกเขาทั้งหมดเอาไว้
เมื่อเข้ามาอยู่ภายในข่ายมนตร์แล้วเสียงนั้นจึงถูกตัดขาด เจ้าวิหคน้อยพาพวกเขาร่อนลงไ
