พวกซือหม่าโยวเย่ว์ตามคนของตระกูลน่าหลานไปยังเรือนพักแห่งหนึ่ง คาดว่าเรือนนี้น่าจะเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่สุดในเมืองเย่ ซึ่งตอนนี้เป็น “กองบัญชาการ” ของตระกูลน่าหลาน
“ท่านประมุขตระกูลซือหม่า ท่านประมุขท่านอื่นๆ มาถึงกันหมดแล้ว ท่านประมุขของพวกเรากำลังรอพวกท่านอยู่ข้างในขอรับ” ยามรักษาการณ์ที่นำทางมาพูด
เพราะซือหม่าไท่เดินด้วยความเชื่องช้าอย่างยิ่งตลอดทาง นอกจากนี้ยังอยู่ไกลด้วย ระหว่างที่รอพวกเขามา ขุมอำนาจอื่นๆ จึงมาถึงกันหมดแล้ว
“ประมุขตระกูลซือหม่าพบตัวได้ยากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ทุกคนมาถึงกันหมดแล้ว รอท่านอยู่เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น!”
ทันทีที่เข้าไปในห้องโถงใหญ่ น้ำเสียงอันคลุมเครือเสียงหนึ่งก็ดังแว่วมา
ซือหม่าโยวเย่ว์มองไปตามเสียงนั้น หญิงชราที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นผู้หนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งตรงกลาง สายตาที่จ้องมองพวกเขานั้นเยียบเย็นอึมครึมเป็นอย่างยิ่ง
“นั่นคือใครหรือ” เธอกระซิบถามซือหม่าโยวหลิน
“น่าจะเป็นบรรพชนของตระกูลน่าหลานกระมัง” ซือหม่าโยวหลินคาดเดาโดยอ้างอิงจากตำแหน่งที่นั่งของนาง
เรื่องในคราวนี้เป็นการทดสอบที่จริงจังอย่างยิ่งสำหรับทั้งดินแดน ดังนั้นบรรพชนของแต่ละตระกูลจึงออ
