หลังจากพวกซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาจากอุโมงค์ทางเดินห้วงมิติแล้วก็ตรงไปยังเมืองอันหยาง ดูเหมือนว่ามารเฒ่าจะรู้จักที่นี่เป็นอย่างดียิ่ง
“พวกเจ้ากลับไปเถิด ข้ากับไป่ชวนจะกลับไปยังเบื้องบน อวิ๋นอี้ เจ้าอยู่ที่นี่ไปนะ” มารเฒ่าพูด
“ท่านอาจารย์ ท่านไม่อยู่กับพวกเราหรอกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“พวกเรามิอาจสอดมือยุ่งเกี่ยวเรื่องของพวกเจ้าทางนี้ได้ จะผ่านภัยพิบัติในคราวนี้ไปได้หรือไม่ ล้วนเป็นเรื่องของพวกเจ้าเองทั้งสิ้น” มารเฒ่าพูด
“เพราะเหตุใดกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เข้าใจ
“นี่คือข้อตกลงของเบื้องบน” มารเฒ่าพูด “ถ้าหากสอดมือยุ่งเกี่ยวเรื่องราวของโลกเบื้องล่างตามอำเภอใจ ก็จะถูกขุมอำนาจอื่นๆ โจมตี”
“มีข้อตกลงเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ”
“แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าหากพวกเราสอดมือยุ่งเกี่ยวเรื่องราวของโลกเบื้องล่างตามอำเภอใจ เช่นนั้นทั้งโลกจะไม่วุ่นวายไปหมดหรอกหรือ ผู้อ่อนแอมีวิถีสวรรค์คุ้มครองอย่างไรเล่า” มารเฒ่าเป่าหนวด
“เช่นนั้นทำไมตำหนักผู้วิเศษถึงขยายอิทธิพลไปทั่วทุกหนแห่ง”
“ถึงแม้ว่าตำหนักผู้วิเศษจะขยายอิทธิพลไปทั่วทุกหนแห่ง แต่เบื้องบนก็ยังไม่อาจยุ่งกับเบื้องล่างได้อยู่ดี พูดได้ว่าถ้าหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับตำหนักผู้วิเศษของดินแดนไร้
