ื่องอันใดขึ้นหรือ เหตุใดพวกท่านปู่จึงไม่อยู่กันเลยเล่า” ซือหม่าโยวหลินถาม
ซือหม่าจิ่งเหรินถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “พวกเราเฝ้าสังเกตการณ์เรื่องราวทางฝั่งพื้นสมุทรมาโดยตลอด หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ จู่ๆ สัตว์อสูรทะเลในพื้นสมุทรเหล่านั้นก็โจมตีเข้าใส่มนุษย์ราวกับวิปลาสไปแล้ว ยังดีที่พวกเราส่งคนไว้คอยจับตามองเหตุการณ์ทางนั้นตลอดเวลา จึงทำการป้องกันได้ทันท่วงที”
“แล้วตอนนี้สถานการณ์ทางนั้นเป็นเช่นไรบ้าง”
“ตอนนี้คนของขุมอำนาจแต่ละแห่งมากันหมดแล้ว ทุกคนหนีจากเรื่องเช่นนี้มิได้หรอก” ซือหม่าจิ่งเหรินพูด “แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ยังเป็นฝ่ายที่อ่อนแอกว่าอยู่ดี รู้สึกคล้ายว่าสัตว์อสูรวิเศษทั่วทั้งพื้นสมุทรจะแห่มากันหมดอย่างไรอย่างนั้น”
“พวกท่านปู่ไปกันหมดเลยหรือ” ซือหม่าโยวหลินถาม
“คนระดับบรรพวิญญาณขึ้นไปในตระกูลล้วนไปกันหมดแล้ว ข้าเพิ่งจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จ เตรียมจะพาคนกลุ่มที่เหลือไปอยู่พอดี” ซือหม่าจิ่งเหรินพูด
“พวกเราก็ไปพร้อมกันเลยดีกว่า” ซือหม่าโยวหยางกล่าว
ซือหม่าจิ่งเหรินกำลังคิดจะพูดว่าพลังยุทธ์ของพวกเจ้าต่ำเกินไป ให้รออยู่ที่บ้านอยู่พอดี ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าพลังยุทธ์ของพวกเขาในต
