อนนี้ร้ายกาจกว่าตนแล้วจึงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นพวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยดีกว่า”
จากนั้นพวกซือหม่าโยวเย่ว์ที่เพิ่งกลับบ้านได้ไม่ทันถึงชั่วโมงจึงออกเดินทางอีกครั้ง คราวนี้บินตรงไปยังเมืองเล็กริมพื้นสมุทร
ซือหม่าไท่และซือหม่าหลิน รวมทั้งผู้อาวุโสกลุ่มหนึ่งยืนอยู่บนกำแพงเมือง เฝ้าสังเกตสถานการณ์พื้นสมุทรเบื้องหน้า และหารือกันถึงเหตุการณ์ปัจจุบัน
“สัตว์อสูรทะเลมารวมตัวกันที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ เลย” ซือหม่าหลินพูดอย่างกังวล
“ตระกูลอื่นว่าอย่างไรบ้างเล่า” ซือหม่าไท่ถาม
“ทุกตระกูลต่างบอกว่าทางด้านพวกเขาก็เจอสถานการณ์เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะคนของตระกูลน่าหลานบอกว่าทางพวกเขาใกล้จะต้านไม่อยู่แล้วขอรับ” ผู้อาวุโสใหญ่พูด
“ผ่านสงครามมาหลายครั้ง สัตว์อสูรทะเลสิ้นสูญไปไม่น้อย ทว่าพวกมันกลับมิได้ล่าถอย มีแต่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ อีกต่างหาก นี่มิใช่สถานการณ์ที่ดีเลยสักนิด” ซือหม่าไท่พูด
“สิ่งที่ทำให้คนตกตะลึงมากที่สุดก็คือสัตว์อสูรทะเลเหล่านั้นเล็ดลอดออกจากพื้นสมุทรมาบนแดนดิน เรื่องนี้ช่างน่าพิศวงนัก” ซือหม่าเลี่ยพูด
“พวกท่านสังเกตเห็นแล้วหรือยังว่าบนร่างของสัตว์อสูรทะเลเหล่านั้นล้วนมีไอหมอกสีดำอยู่สายหนึ่ง ไอ
