หลาย ยครั้งในวันเดียว
ในตอนหลังเมื่อคนตระกูลอวิ๋นเห็นลำแสงแห่งการเลื่อนระดับอีกก็ชินชาเสียแล้ว เจ้าตัวประหลาดพวกนี้ ต่อให้วันละคนก็ไม่มีทางเลื่อนระดับได้มากมายถึงเพียงนั้นหรอกกระมัง!
วันนี้ซือหม่าโยวเย่ว์กำลังติดตั้งค่ายกลอยู่ภายในหุบเขา ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของหินแม่ลูก พอหยิบออกมาแล้วก็ได้ยินเสียงของอวิ๋นจิ่นเว่ย
“เจ้าหุบเขาน้อย มีคนมาหาท่านน่ะ” เสียงของอวิ๋นจิ่นเว่ยดังแว่วมา
“หาข้าหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ชะงักไปแล้วถามว่า “ใครกันที่มาหาข้า”
“เป็นคนของหุบเขามารเทพ”
อวิ๋นอี้ยังไม่ทันได้เอ่ยวาจา เสียงของมารเฒ่าก็ดังแว่วมาเสียแล้ว “เจ้าเด็กบ้า รีบกลับมาหาข้าเดี๋ยวนี้นะ!”
“ท่านอาจารย์หรือ ท่านมาได้อย่างไรกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินเสียงของมารเฒ่าจึงถามอย่างตื่นเต้น
“เจ้ากลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน” มารเฒ่าพูดจบแล้วตัดสายหินแม่ลูก หลังจากนั้นจึงพูดกับบุรุษข้างกายว่า “เจ้ามิได้อยากลองฝีมือหรือ ไปเถิด”
“ท่านอย่านึกเสียใจภายหลังแล้วกัน” บุรุษผู้นั้นเอ่ยเสียงต่ำ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วใบหน้ากลับอ่อนเยาว์เป็น
