ซือหม่าโยวเย่ว์ตามอวิ๋นเฟิงไปยังโถงรับแขกหลักด้านหน้า ตอนที่ไปถึงนั้นกัวซือหมิงและกัวเพ่ยเพ่ยก็อยู่ที่นั่นแล้ว นอกจากนี้ยังมีคนที่เธอไม่รู้จักอีกหลายคนอยู่ด้วย
อวิ๋นจิ่นเว่ยนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน คนของตระกูลกัวและตระกูลอวิ๋นนั่งแยกกันอยู่ทั้งสองฟาก หลังจากเธอมาถึงแล้วก็ถูกเชิญให้ไปนั่งที่ตำแหน่งด้านข้างประธาน
และคนที่นั่งอยู่ต่างยืนขึ้นต้อนรับเธอกันหมด
ซือหม่าโยวเย่ว์เบ้ปาก เธอไม่คุ้นเคยกับสิ่งนี้เอาเสียเลย
แต่เมื่อนึกถึงสถานะเจ้าหุบเขาน้อยของตนแล้วก็ล้ำเลิศทีเดียว
นี่คือสิ่งที่เรียกกันว่ามีร่มไม้ใหญ่ให้พักพิงใช่หรือไม่
เธอนั่งลงบนที่นั่งแล้วเอ่ยว่า “ทุกคนนั่งลงเถิด พวกท่านล้วนเป็นรุ่นอาวุโสกว่าโยวเย่ว์ทั้งสิ้น ก็ไม่ต้องมีพิธีรีตองกันถึงเพียงนี้หรอก”
“ขอบคุณเจ้าหุบเขาน้อย” ทุกคนเอ่ยขอบคุณแล้วนั่งลง
“เจ้าหุบเขาน้อย พวกเรากำลังวางแผนจะหารือเรื่องการจัดการกับตระกูลจานและตำหนักผู้วิเศษ จึงอยากจะเชิญท่านเจ้าหุบเขาน้อยมาเข้าร่วมด้วยกัน” อวิ๋นจิ่นเว่ยพูด
ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ซือหม่าโยวเย่ว์พูดในใจประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ค่อยเข้าใจเรื่องอำนาจของตระกูลจานกับตำหนักผู้วิเศษม
