เป่ยกงถังมองดูรอยยิ้มบนใบหน้าซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเจ็บปวดใจอยู่บ้าง จึงเอ่ยว่า “หลอมยาบรรลุเทพหกสิบเม็ดในหกวัน ลำบากเจ้าแล้ว น่าเสียดายที่ระดับขั้นของข้าไม่เพียงพอ มิ อาจช่วยแบ่งเบาภาระของเจ้าได้”
“เอาน่า เจ้าจะตำหนิตัวเองไปทำไมกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่นางคราหนึ่งแล้วพูดว่า “ในภายหน้าจะทำอะไรก็ขาดเจ้าไปมิได้ ถึงตอนนั้นเจ้าอยากหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว”
ในขณะนี้เองเจ้าอ้วนก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า “ตระกูลอวิ๋นจัดเก็บกระโจมเสร็จแล้ว จะเสร็จเรียบร้อยเดี๋ยวนี้แล้ว ข้าก็จะไปเก็บของข้าบ้างแล้วนะ”
เขาพูดจบแล้วเดินออกไป
“ข้าก็ไปด้วย” เป่ยกงถังพูดแล้วออกไป
เดิมทีซือหม่าโยวเย่ว์ก็มีเพียงแค่กระโจมและเตียงหลังหนึ่งเท่านั้น เธอโบกมือคราหนึ่งก็เก็บข้าวของทั้งหมดเข้าไปเสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นจึงออกไปรอคนอื่นๆ
ไม่นานนักทุกคนก็เก็บข้าวของเสร็จ อวิ๋นเฟิงเดินเข้ามาแล้วทำความเคารพซือหม่าโยวเย่ว์อย่างยิ่งใหญ่เป็นการขอบคุณบุญคุณที่เธอช่วยชีวิต
เขามาได้ยินในภายหลังว่าตอนนั้นซือหม่าโยวเย่ว์ช่วยตนได้อย่างไร ถึงแม้ว่าจะหายดีมาหลายวันแล้ว แต่ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่อยู่
