ซือหมิงต่างตกตะลึงอยู่บ้าง เมื่อครู่นี้เขายังไม่มีความสนใจในเรื่องนี้แต่อย่างใดเลย เหตุใดจู่ๆ จึงได้ยื่นข้อเสนอนี้ขึ้นมากันเล่า
“เหตุใดท่านเจ้าหุบเขาน้อยจึงได้มีความสนใจในเรื่องนี้เล่า” ผู้อาวุโสตระกูลอวิ๋นท่านหนึ่งถามขึ้น
“ข้าคิดว่าถ้าหากหาวิธีไปกลับระหว่างดินแดนไร้กลิ่นอายและดินแดนอี้หลินได้ ข้าอยากจะอพยพสมาชิกครอบครัวข้ามาที่นี่” เดิมทีซือหม่าโยวเย่ว์มิได้คิดจะพูดในเวลานี้ แต่ถ้าหาก คิดจะอพยพตระกูลซือหม่าจริง ก็ขาดความช่วยเหลือจากสองตระกูลนี้ไปไม่ได้ มิสู้พูดกับพวกเขาไปตอนนี้เลยดีกว่า
“เจ้าหุบเขาน้อยอยากจะอพยพทั้งตระกูลมาอย่างนั้นหรือ” กัวซือหมิงถาม
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า “ก่อนหน้านี้ไม่รู้ก็แล้วไป แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าดินแดนอี้หลินไม่เหมาะสมสำหรับการอยู่อาศัย ข้าย่อมต้องอยากให้พวกท่านปู่ข้ากินดีอยู่ดีสักหน่อย ยอยู่แล้ว”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตระกูลกัวของข้ายอมสละผลประโยชน์ของพวกเราแล้วแบ่งให้กับท่านเจ้าหุบเขาน้อย” กัวซือหมิงพูด
“ตระกูลอวิ๋นของเราก็เต็มใจสละเช่นเดียวกัน
