ว่าอย่างไรวันนี้เขาก็ต้องสังหารอวิ๋นเฟิงให้จงได้
เขาวิ่งตามอวิ๋นเฟิงมาตลอดทางจนถึงนอกเมือง เมื่อมาถึงที่นี่พวกเขาก็เหาะเหินเดินอากาศได้แล้ว เขาเห็นอวิ๋นเฟิงบินขึ้นไปบนภูเขานอกเมืองจึงเพิ่มแรงไล่ตามไป
เขายังร่อนลงไปไม่ทันถึงพื้นดินก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งอยู่บนภูเขา แล้วสีหน้าก็พลันเปลี่ยนแปรไป เขาหันกลับแล้วรีบหนีไปทันที
แต่ไม่รู้ว่าด้านหลังเขามีคนหลายคนรอคอยตนอยู่กลางอากาศตั้งแต่เมื่อใด
“โยวหลิน เขานี่หรือที่บีบบังคับให้พวกเจ้าต้องเข้าไปในกำแพงพิษน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองจานเส่าหยวนพลางเอ่ยถาม
“อื้ม” ซือหม่าโยวหลินขานรับคำหนึ่ง
คนผู้นี้นี่เองที่เกือบจะทำให้เขาไม่ได้พบนางอีกตลอดกาล เจ้าคนผู้นี้… สมควรตายนัก!
ผู้แข็งแกร่งระดับเทพของตระกูลอวิ๋นเข้าต่อสู้โดยไม่พูดไม่จา จานเส่าหยวนเพิ่งจะเลื่อนไปถึงระดับเทพ เพียงไม่นานก็ถูกทำลายล้างจนไม่เหลือแม้แต่ซาก
“เจ้าหุบเขาน้อย ต่อไปพวกเราก็กลับตระกูลไปหารือกันว่าจะรับมือกับตระกูลจานและตำหนักผู้วิเศษอย่างไรกันดีกว่า” อวิ๋นจิ่นเว่ยเห็นจานเส่าหยวนสิ้นใจไปแล้วจึงพูดกับซือหม่าโยว วเย่ว์ที่อยู่ข้างกาย
“ได้
