สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องนั่งค่ายกลนำส่งอีกแล้ว ในใจเธอก็ทุกข์ทรมานยิ่งนัก
ตอนนี้อาณาเขตของดินแดนไร้กลิ่นอายใหญ่โตถึงเพียงนี้ ต่อไปเมื่อขึ้นไปยังเบื้องบน ระยะทางก็ต้องไกลยิ่งขึ้นอีก เช่นนั้นการโดยสารค่ายกลนำส่งก็จะไม่ยิ่งทุกข์ยากมากขึ้นไปอีกห หรือ
“ไม่ได้การล่ะ ต้องรีบยกระดับความสามารถในการติดตั้งค่ายกลของตัวเองเสียแล้ว การใช้ค่ายกลของตัวเองมิได้ทุกข์ยากถึงเพียงนั้น ต่อไปจะไปไหนก็ไม่ต้องไปใช้ของสมาคมปรมาจารย์วิญญา าณทุกครั้งแล้ว”เธอลอบคิดอยู่ในใจ
คนของตระกูลซือหม่าตามคนตระกูลอวิ๋นไปยังบ้านตระกูลอวิ๋น ซึ่งพวกเธอก็ได้รับความเกรงอกเกรงใจเป็นอย่างสูงเช่นเดียวกันกับเมื่ออยู่ในบ้านตระกูลกัว
ซือหม่าโยวเย่ว์ไปพักผ่อนอยู่สองวัน ซึ่งภายในสองวันนี้ ไม่มีใครในตระกูลอวิ๋นมารบกวนเลย หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่าสบายดีแล้วก็เข้าไปภายในเจดีย์วิญญาณเพื่อศึกษาค่าย ยกล
“ค่ายกลนำส่ง… ค่ายกลนำส่ง ฉันจะต้องศึกษาค่ายกลนำส่
