นเป็นอย่างยิ่ง
พวกเขาบอกแล้วว่าจะจัดการกับคนของหุบเขามารเทพ ตอนนี้พวกเขาออกมาแล้ว แต่คนของตนมิได้ออกมา นี่ก็แสดงว่าคนของพวกตนถูกพวกเขาสังหารกลับเสียแล้ว!
“ไอ้หยา เมื่อครู่พวกเจ้าพูดได้ถูกต้อง มีคนที่ต้องติดอยู่ข้างในออกมาไม่ได้จริงๆ แต่ยังโชคดีที่มิใช่คนของพวกเรา” เจิงเฉิงพูดแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น
“คารวะท่านผู้อาวุโสสิบแห่งหุบเขานอก” อวิ๋นอี้พาทุกคนไปตรงที่หุบเขามารเทพอยู่ เจิงเฉิงเอ่ยทำความเคารพ
“พวกเจ้าออกมาช้าเช่นนี้ ทำเอาพวกเรากังวลใจแทบตายเลยทีเดียว!” เจิงเฉิงพูดพลางตบบ่าพวกเขา
“แม่เฒ่าอวิ๋น” เฉียวย่าก็พาคนไปคารวะคนของสำนักรุ้งจันทราเช่นเดียวกัน
“พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ เหตุใดจึงออกมาช้าเช่นนี้เล่า” แม่เฒ่าอวิ๋นมองพวกเฉียวย่าด้วยความรักใคร่
“อืม มีเรื่องบางอย่างถ่วงเวลาเอาไว้น่ะเจ้าค่ะ” เฉียวย่าพูด
“เป็นเพราะไม่รู้ว่าอุโมงค์ทางเดินแห่งนี้เปิดก่อนเวลา ก็เลยออกมาไม่ทันใช่หรือไม่” แม่เฒ่าอวิ๋นพูด
“ไม่ใช่ เพราะเรื่องอื่นน่ะเจ้าค่ะ” เฉียวย่าพูด
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! เหตุใดคนของพวกเราจึงไม่ออกมาเลยแม้แต่คนเดียว” คนของถ้ำเมฆขาวพูดอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อเห็นคนของหุบเขามารเทพที่สงบปลอดภัยทางด้
