านนั้นแล้วจึงเอ่ย ยอย่างเดือดดาลว่า “พวกเจ้าสังหารคนของพวกเราจนหมดสิ้นเลยใช่หรือไม่ จะต้องเป็นพวกเจ้าแน่!”
อวิ๋นอี้มองค้อนเขาปราดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “โลกย่อส่วนกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ ภายในนั้นยังมีคนอีกมากมายขนาดนั้น แต่พวกเจ้ากลับมั่นใจว่าเป็นพวกเราที่สังหารคนของพวกเจ้า พวก เจ้ารู้ว่าคนของพวกเจ้าจะต้องหาตัวพวกเราพบแน่นอนอย่างนั้นหรือ แต่ข้าได้ยินมาว่าคนของถ้ำเมฆขาวของพวกเจ้าที่เข้าไปนั้นมีมากกว่าพวกเราเกินสามเท่าเสียอีก!”
“ทำไม พวกเขาเข้าไปหาเรื่องพวกเจ้าข้างในนั้นหรือ” เจิงไท่พูดพลางถลึงตาใส่คนของถ้ำเมฆขาว
“หาเรื่องหรือไม่นั้น คนของถ้ำเมฆขาวย่อมรู้ดีอยู่แล้ว!” อวิ๋นอี้พูด
“เจ้า… เฮอะ! พวกเรากลับกันเถิด!” คนของถ้ำเมฆขาวตะโกนใส่คนที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะดีดร่างขึ้นออกไปจากที่นั่น
ถึงแม้ว่าคนของตำหนักผู้วิเศษจะมิได้พูดอะไร แต่สีหน้าที่มองคนของหุบเขามารเทพก็มิสู้ดีนักเช่นกัน หลังจากมองพวกเขาหลายทีแล้วจึงจากไป
หลังจากคนของขุมอำนาจอื่นๆ รับคนของตัวเองไปแล้วก็ทยอยกันจากไป ตอนนี้อุโมงค์ทางเดินปิด
