ย ถ้าหากต้องการเปิดศึกจริงๆ สำนักรุ้งจันทราของข้าก็ใช่ว่าใครจะมารังแกได้โดยง่าย!”
เมื่อเทียบกับความเดือดดาลของแม่เฒ่าอวิ๋น เจิงเฉิงก็มีสติมากกว่า จึงเอ่ยถามว่า “ในเมื่อพวกเขามีจำนวนคนมากกว่าพวกเจ้า ทั้งยังมีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ด้วย แล้วพวกเจ้าหนีออก กมาได้อย่างไรกัน เหตุใดพวกเขาจึงไม่เหลือรอดออกมาแม้แต่คนเดียวเลยเล่า”
“ต้องยกความชอบให้ท่านเจ้าหุบเขาน้อย ถ้าหากมิใช่เพราะเขา ตอนนี้ผู้ที่ออกมาก็คงเป็นคนของตำหนักผู้วิเศษกับถ้ำเมฆขาวแล้ว” อวิ๋นอี้พูด
“เจ้าหุบเขาน้อยหรือ”
“อิงไป่ชวนหรือ มิใช่ว่าเขาเข้าไปมิได้หรอกหรือ”
“แม่เฒ่าอวิ๋น มิใช่อิงไป่ชวนหรอกเจ้าค่ะ แต่เป็นเจ้าหุบเขาน้อยอีกคนหนึ่งต่างหากเล่า” เฉียวย่าพูด
“หรือว่าจะเป็น… ศิษย์ผู้สืบทอดของท่านเจ้าหุบเขารอง” เจิงเฉิงพูด
“ถูกต้อง เขาช่วยเหลือพวกเราออกมาก่อน หลังจากนั้นยังผลาญสังหารขุมอำนาจต่างๆ ที่ตำหนักผู้วิเศษและถ้ำเมฆขาวรวบรวมเอาไว้อีกด้วย”
“พวกเจ้าไปพบเจอเขาได้อย่างไรกัน พวกเจ้ารีบเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ข้าฟังเร็วเข้าสิ”เจิงเฉิงพูดอย่างทึ่มทื่ออยู่บ้าง
จากนั้นพวกเขาจึงเล่าเรื่องที่ถูกคนไล่ล่าสังหาร
