ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่าถูกฉีกทึ้งไปทั่วทั้งร่างกาย ในขณะที่ผู้อื่นกลับไม่รู้สึกเช่นเธอ ดูเหมือนว่าอุโมงค์ทางเดินแห่งนี้มิได้เสถียรถึงเพียงนั้น
“แปะ… แปะ… แปะ…”
เสียงน้ำรั่วเสียงแล้วเสียงเล่าดังขึ้น พวกเขาทั้งหมดถูกอุโมงค์ทางเดินโยนลงไปในทะเลสาบแห่งหนึ่ง
“แค่กๆ…”
ซือหม่าโยวเย่ว์โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ แล้วเอื้อมมือไปปาดน้ำตามร่างกาย อดที่จะด่าทอประโยคหนึ่งมิได้
ตอนเข้าไปก็ถูกโยนลงน้ำ ปรากฏว่าตอนออกมาก็ยังถูกโยนลงน้ำอีก!
“ทุกคนไม่เป็นไรใช่หรือไม่” กัวเพ่ยเพ่ยก็โผล่ขึ้นมาแล้วมองดูผู้คนโดยรอบพลางถามขึ้น
“ไม่เป็นไร”
“ขึ้นไปบนฝั่งกันก่อนเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
โชคดีที่พวกเขาอยู่ไม่ห่างจากริมฝั่งมากนัก เพียงครู่เดียวก็ว่ายน้ำไปถึงริมฝั่งกันหมด
“เหตุใดคนจึงน้อยลงไปจำนวนหนึ่งเล่า” เว่ยจือฉีเห็นว่ามีคนหายไป โดยเฉพาะคนตระกูลอวิ๋นที่เหลืออยู่กับพวกเขาเพียงแค่สองสามคนเท่านั้น
“อุโมงค์ทางเดินนี้เคลื่อนที่ได้ ถ้าหากเวลาแตกต่างกันมากเกินไปก็จะปรากฏขึ้นในสถานที่ที่แตกต่างกัน” เพราะเสื้อผ้าเปียกปอนจึงขับเน้นเรือนร่างอันงดงามของกัวเพ่ยเพ่ยให้เด ด่นชัดม
