ัวพาคนของสำนักวิชาตนกลับไป ถึงอย่างไรก็เป็นคนพลังยุทธ์ระดับเทพลงไป ถ้าหากประสบเรื่องราวอันใดเข้าระหว่างทาง ก็ปะทะกันโดยตรงได้เลย
“เปิดแล้ว” ไม่รู้ว่าเสียงใครเอ่ยขึ้น จากนั้นทุกคนก็เห็นอุโมงค์ทางเดินห้วงมิติบนยอดเขาค่อยๆ เปิดออก
มีศิษย์ทยอยกันออกมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อคนเหล่านั้นได้เห็นสำนักของตนก็รีบเข้าไปหา เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ถูกผู้อื่นสังหารด้วยความเข้าใจผิด ระหว่างนั้นก็เล่าเรื่องโอกาสที่ ตนได้รับภายในนั้น
คนของถ้ำเมฆขาวและคนของหุบเขามารเทพอยู่ไม่ห่างกันมากนัก คนของถ้ำเมฆขาวเหลือบมองทางนี้ปราดหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “ทุกครั้งที่เข้าไปในโลกย่อส่วนก็มีคนตายไปไม่น น้อย เจิงเฉิง เจ้าว่าคนของหุบเขามารเทพของพวกเจ้าจะตายอยู่ภายในนั้นกันหมดแล้วหรือไม่”
เจิงเฉิงเป็นคนที่หุบเขามารเทพพามาด้วย เมื่อได้ยินคำยั่วยุของถ้ำเมฆขาว จึงเลิกคิ้วแล้วเอ่ยว่า “เจ้าพูดได้ถูกต้อง บางทีคนของถ้ำเมฆขาวของพวกเจ้าอาจตายไปกันหมดแล้ว ถึงตอน
