อยู่เล่า ยังไม่ไปทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามอีกหรือ!”
เธอออกคำสั่ง คนของหุบเขามารเทพมีจิตใจพร้อมต่อสู้อย่างเต็มที่ขึ้นมาในทันที แต่ละคนแทบจะรีบใช้กำลังภายในเหาะเข้าไปร่วมตะลุมบอน ช่วยเหลือเหล่าสาวงามที่กำลังต่อสู้อย่างยากลำบากออกมา
“สาวงาม พวกเจ้าอย่ามัวขัดขืนกันอยู่เลย รีบยอมแต่โดยดี ให้พวกเราเหล่าพี่ชายน้องชายได้เสพสุข เช่นนี้ก็พอจะช่วยยืดเวลาให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหน่อย” ชายลามกผู้หนึ่งยิ้มอย่างหื่นกระหาย
“ต่อให้พวกเราต้องตายก็ไม่มีทางยอมให้พวกเจ้าสมใจอยากหรอก!” หญิงสาวผู้หนึ่งตวาด
“จงเฉวียน เจ้าพาคนมาไล่ล่าสังหารคนรุ่นเยาว์ของแต่ละสำนักเช่นนี้ ไม่กลัวว่าหลังจากออกไปแล้วพวกเจ้าถ้ำเมฆขาวจะถูกแต่ละสำนักไล่ล่าหรืออย่างไร”
จงเฉวียนและจงไห่ดูคล้ายคลึงกันเป็นอย่างยิ่ง แต่ดูแล้วหยาบโลนยิ่งนัก
เมื่อได้ยินคำด่าทอของอีกฝ่าย เขาจึงหัวเราะเยียบเย็นเสียงหนึ่ง “ในเมื่อพวกเราตัดสินใจเช่นนี้แล้ว สถานการณ์ย่อมเป็นไปตามนั้น แน่นอนว่าพวกเรามีความสามารถ จึงทำเรื่องเหล่านี้ได้!”
“ที่แท้ก็มีความสามารถนี่เอง!” เสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ดังแว่วมา ทำให้คนที่กำลังต่อสู้กันอยู่ตกใจ
“พวกเจ้ามิได้ถูก…” เมื่อเห็นคนของหุบเขา
