คนของหุบเขามารเทพมีความสนใจในตัวเจ้าหุบเขาน้อยที่จู่ๆ ก็โผล่มาผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง ทว่าตอนนี้แต่ละคนล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส การรักษาอาการบาดเจ็บจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในตอ อนนี้
ผ่านไปครู่หนึ่งเจ้าวิหคน้อยจึงพาคนที่เหลือเข้ามา
“พี่อวิ๋นอี้ พวกท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่” กัวเพ่ยเพ่ยเหาะลงมาก่อนเป็นคนแรก นางร่อนลงตรงหน้าอวิ๋นอี้พลางมองเขาอย่างเป็นห่วงเป็นใย
“ไม่เป็นไร” อวิ๋นอี้ลืมตา ริมฝีปากเจือรอยยิ้มเกียจคร้านดังเช่นที่เคยเป็นมา “ยังดีที่เจ้าหุบเขาน้อยมาถึงทันเวลา”
“ขอบคุณเจ้ามากนะ โยวเย่ว์” อวิ๋นเฟิงคารวะซือหม่าโยวเย่ว์อย่างใหญ่โต
“ขอบคุณอะไรกันเล่า ข้าก็แค่ช่วยคนในหุบเขาของพวกเราเท่านั้นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด หลังจากนั้นจึงพูดกับเป่ยกงถังและโอวหยางเฟยว่า “พวกเจ้ายังมียาวิเศษรักษาอาการบาดเจ็ บอยู่กับตัวเยอะหรือไม่”
ทั้งสองคนส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ยาวิเศษของพวกเราหมดเกลี้ยงไปรอบหนึ่งแล้ว ต่อมายังแบ่งให้กับทุกคนอีก ตอนนี้จึงเหลือไม่มากสักเท่าไหร่แล้ว”
“เจ้าหุบเขาน้อย พวกเขาจำนวนไม่น้อยก็เป็นนักหลอมยาเช่นกัน เพียงแต่ถูกไล่ล่าจนไม่มีเวลาหลอมยาวิเศษ รอให้อาการบาดเจ็บของพวกเขาหายดีแล้วก็ให้
