คนกลุ่มหนึ่งกระโดดลงจากหลังสัตว์อสูรบินได้ ร่อนลงตรงหน้าพวกอวิ๋นอี้พอดิบพอดี
“อวิ๋นอี้ ข้าได้ยินว่าระยะนี้เจ้าโอหังเหลือเกินมิใช่หรือ เหตุใดคราวนี้อาจารย์พิการของเจ้าจึงยอมให้เจ้าออกมาจากหุบเขามารเทพได้เล่า” ชายที่มีแผลเป็นบนใบหน้ามองอวิ๋นอี้ด้ วยรอยยิ้มชั่วร้าย
“จงไห่ เจ้าก็มาที่นี่ด้วย!?” อวิ๋นอี้เห็นคนที่ร่อนลงใกล้ตัวเองมากที่สุดแล้วสีหน้าเข้มขึ้น
จงไห่แห่งถ้ำเมฆขาวเป็นอริกับตนมาโดยตลอด ทั้งสองนับได้ว่าเป็นตระกูลคู่แค้นกันมาสิบกว่าปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้พบเขาที่นี่ คนผู้นี้จิตใจเหี้ยมลงมือโหด ตอนนี้หาก กพวกอวิ๋นเฟิงยังไม่มาอีก ดูเหมือนว่าคราวนี้เขาคงเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดีเสียแล้ว
“จงไห่ เจ้ายังมัวเปลืองน้ำลายกับเขาอยู่ทำไมอีกเล่า รีบจัดการเสียสิ พวกเราจะได้ไปไล่ตามคนที่เหลือกัน” โจ้วกว่างซิ่นเอ่ยเร่งอยู่กลางอากาศ
“ศิษย์พี่ ท่านจะรีบร้อนถึงเพียงนั้นไปทำไมกัน ยากนักที่พวกเราจะมีเวลาได้สนทนากับศิษย์หุบเขามารเทพ ส่งพวกเขาไปปรโลกทั้งที หากรีบร้อนเกินไปพวกเราก็จะเสียมารยาทเอาได้” จงไห ห่พูด
“ใช่แล้ว ศิษย์พี่ พวกเราต้องส่งพวกเขาไปปรโลกให้ดีๆ สิ” ชายหนุ่มอีกคนพูดจบแล้วใช้ดาบในมือกระท
