ด ดังนั้นจึงมิได้ทานทนได้ยากถึงเพียงนั้น
“ภูเขาเหล่านั้นคือภูเขาไฟหรือ เหตุใดจึงร้อนถึงเพียงนี้เล่า!” เจ้าอ้วนชวีมองดูทิวเขาเหล่านั้น บนใบหน้ามีเหงื่อผุดพราย
สัตว์อสูรเทพตนนั้นหันมามองเขาปราดหนึ่งโดยไม่พูดจา แต่ในใจกลับพึมพำว่าเดิมทีที่นี่ก็คือภูเขาไฟ ย่อมต้องร้อนเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
“ปราณวิญญาณธาตุไฟที่นี่เข้มข้นเป็นอย่างยิ่ง ถ้าหากพวกเราฝึกยุทธ์กันที่นี่ จะต้องได้ผลลัพธ์อันยอดเยี่ยมเป็นแน่” ซือหม่าโยวเล่อพูดด้วยรอยยิ้ม
สัตว์อสูรเทพที่นำทางอยู่ตนนั้นแทบจะทรุดลงกับพื้น มนุษย์กลุ่มนี้มาช่วงชิงทรัพยากรในการบำเพ็ญของพวกเขาหรือไร!
“ถ้าหากเจ้ายังยืดยาดเช่นนี้อยู่อีก ข้าจะเผาขนเจ้าให้เกลี้ยงเลยนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดข่มขู่
สัตว์อสูรเทพตนนั้นได้ยินว่าจะเผาขน มีมนุษย์กล้าพูดว่าจะเผาขนเขาเชียวหรือ
จะมีอะไรเหลือทนยิ่งกว่านี้อีกเล่า!
แต่เมื่อมันหันมาเห็นเจ้าไก่ฟ้าที่อยู่ด้านหลังซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็ได้แต่น้ำตาตกใน ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนเท่านั้น!
เดินมาเนิ่นนาน ในที่สุดพวกซือหม่าโยวเย่ว์ก็ผ่านทุ่งหญ้ามาถึงยังเบื้องล่างของภูเขาไฟเหล่านั้น
“องค์ราชาอยู่บนภูเขา ข้าไม่มีสิทธิ์ขึ้นไป” สัตว์อสูรเทพต
