ก็ยังบินเข้าไปในภูเขาเพื่อรายงานองค์ราชาของตน
เพียงไม่นาน ราชาของเสือเขี้ยวดาบก็บินลงมาจากบนภูเขา เมื่อเห็นสมาชิกเผ่าพันธุ์ตนหมอบอยู่บนพื้น นัยน์ตามีแววไม่พอใจวาบผ่าน แต่ก็ยังระงับเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้ามาหาพวกเราถึงที่นี่มีเรื่องอันใดหรือไม่”
“พวกเรามาคุยธุระกับพวกเจ้า” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ดังนั้นอย่าเอาแต่วางท่าเป็นศัตรูตัวฉกาจอยู่เลย”
เมื่อเธอพูดเช่นนี้แล้วมิได้ทำให้ราชาเสือเขี้ยวดาบผ่อนคลายลงแต่อย่างใด แต่กลับทำให้มันมองพวกเขาอย่างระแวดระวังมากยิ่งขึ้น
“พวกเจ้าอยากหารือเรื่องใดหรือ”
“ย่อมต้องเป็นเรื่องที่มีประโยชน์ต่อพวกเจ้าอยู่แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ถ้าพวกเจ้าไม่มีแรงบันดาลใจคิดอยากก้าวหน้า มิอาจเหยียบย่างเข้าสู่ระดับสัตว์อสูรเหนือเทพได้ตลอดกาล เช่นนั้นพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องพูดคุยกันแล้ว”
“เจ้าว่าอะไรนะ!” ราชาเสือเขี้ยวดาบหันขวับมามองเธอในทันใด
“ข้าบอกว่าถ้าหากพวกเจ้ามีแรงบันดาลใจ คิดอยากออกไปจากที่นี่ พวกเราก็มานั่งพูดคุยกันดีๆ ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
ราชาเสือเขี้ยวดาบมองเธออยู่ราวครึ่งนาที หลังจากนั้นจึงขบกรามเอ่ยว่า “พวกเราไปคุยกันในภูเขาเถิด เชิญ!”
