“เป็นอย่างไรบ้าง เครื่องยาเหล่านี้ใช้หลอมยาวิเศษได้หรือไม่” ราชาหมาป่าหิมะถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้สติกลับมาแล้วเอ่ยว่า “ถึงแม้เครื่องยาจะมิได้อยู่ในสภาพสมบูรณ์มากนัก แต่เครื่องยาหลักล้วนมีครบหมดแล้ว ส่วนเครื่องยาอื่นๆ ข้านำออกมาให้ได้ แต่หลังจากหลอมยาวิเศษเสร็จแล้ว ข้าต้องได้ส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งนะ”
“ขอเพียงแค่ช่วยชีวิตเซียวได้ เจ้าต้องการที่เหลือทั้งหมดก็มิใช่ปัญหา” ราชาหมาป่าหิมะพูด
“ได้! เช่นนั้นข้าเตรียมตัวสักครู่หนึ่งก็หลอมได้แล้วล่ะ” เห็นราชาหมาป่าหิมะดีอกดีใจเช่นนี้ เธอจึงไม่รอช้า ไปเลือกเครื่องยามาหลายชนิดแล้วพูดว่า “พวกเราไปกันเถิด”
ซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาจากภูเขาหิมะ ออกมาข้างนอกโดยมีราชาหมาป่าหิมะติดตามมาด้วย หลังจากนั้นจึงเปิดเตาหลอมยา
ผ่านไปครึ่งวันเธอก็หลอมยาวิเศษสำเร็จ ด้วยความช่วยเหลือของยาวิเศษฟื้นฟูปราณวิญญาณ เธอจึงหลอมยาวิเศษขั้นหกออกมาได้สำเร็จ
“เสร็จแล้ว” เธอปาดเหงื่อบนใบหน้าแล้วแบ่งยาวิเศษที่หลอมได้ทั้งสี่เม็ดออกเป็นสองส่วนด้วยสีหน้าซีดขาว ก่อนจะมอบให้ราชาหมาป่าหิมะสองเม็ด ส่วนตนก็เก็บส่วนที่เหลืออีกสองเม็ดลงไป
ราชาหมาป่าหิมะเฝ้าดูเธอหลอมยาตลอดทั้งกระบวนการ เห็นเธอใส่กลีบดอกกร
