เข้ามา พวกเรา ต้องคิดหาวิธีออกไปให้ได้ แต่ล้วนต้องเสียเปล่าทุกครั้ง มนุษย์เหล่านั้นก็หายตัวไปต่อหน้าต่อตาพวกเราเช่นนี้ พวก กเราไม่มีหนทางใช้เส้นทางของพวกเขาออกไปได้เลย”
“เป็นเพราะถูกกฎเกณฑ์ขัดขวางอย่างนั้นหรือ” โอวหยางเฟยถาม
“น่าจะใช่กระมัง” ราชาหมาป่าหิมะพูดพลางทอดถอนใจ
“ถ้าหากพวกเจ้าออกไปได้ พวกเจ้าจะเต็มใจทำหรือไม่”
“ถ้าหากต้องเป็นสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของมนุษย์ พวกเรายอมติดอยู่ที่นี่ไปตลอดกาลดีกว่า” ราชาหมาป่าหิมะพูดอย่า างเฉียบขาด
มันเคยเห็นสัตว์อสูรวิเศษทำพันธสัญญากับมนุษย์แล้ว หลังจากนั้นก็ออกไปจากที่นี่ แต่ถ้าหากให้พวกตนทำเช่นนี้ พวกมันก็เลือกที่จะไม่ออกไปดีกว่า
“ถ้าหากมิใช่การทำพันธสัญญาเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้ามีวิธีหรือ” ราชาหมาป่าหิมะถาม
“วิธีน่ะพอมีอยู่หรอก แต่พวกเจ้าจำเป็นต้องแลกด้วยบางสิ่งบางอย่าง ถึงอย่างไรมีรับก็ต้องมีจ่ายอยู่แล้ว” ซือหม่า าโยวเย่ว์พูด
ราชาหมาป่าหิมะหยุดลงแล้วมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ต้องดูว่าสิ่งที่จะได้กับสิ่งที่ต้องจ่ ายนั้นสมน้ำสมเนื้อกันหรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ดีมาตลอดว่าหมาป่าหิมะเป็นเผ่าพันธุ์ที่เย่อหยิ่ง ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นน
