ั้นจริงๆ เสีย ด้วย
เมื่อคิดดูแล้วที่มันยอมก้มหัวก่อนหน้านี้ด้วยความหวังว่าจะแลกเปลี่ยนดอกกระดูกศิลากับเธอ ก็คงเพื่อช่วยเหลือ ราชาองค์ก่อนหน้านี้ของพวกมันเท่านั้นกระมัง
“ใช้ความไม่เป็นอิสระสักระยะหนึ่งของพวกเจ้าแลกเปลี่ยนกับอิสรภาพตลอดกาล เจ้าว่าคุ้มค่าหรือไม่เล่า” ซือหม่าโยวเ เย่ว์พูดยิ้มๆ
“ความไม่เป็นอิสระสักระยะหนึ่ง…นั่นมันนานเพียงใดหรือ” ราชาหมาป่าหิมะพูดอย่างสงสัยอยู่บ้าง
“ร้อยปี” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถ้าหากพวกเจ้าเลื่อนไปถึงระดับสัตว์อสูรเหนือเทพได้ ร้อยปีก็เป็นเพียงแค่เสี้ยว เวลาเล็กๆ ในชีวิตของพวกเจ้าเท่านั้นเอง แต่พวกเจ้าจะคว้าอิสรภาพอันยาวนานกว่านั้นมาได้ด้วยเหตุนี้ นอกจากนี้ข้า าจะไม่ให้พวกเจ้าต้องทำอะไรมากเกินไป ขอเพียงแค่ให้พวกเจ้าช่วยลงมือในยามจำเป็นเท่านั้นเอง”
ราชาหมาป่าหิมะมองเจ้าไก่ฟ้าปราดหนึ่ง ที่จริงเขาก็มีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่แล้ว บางทีพวกตนอาจจะไม่อยู่ในสายต ตาเขาเลย
“ข้าต้องหารือกับคนในเผ่าพันธุ์ก่อน” ราชาหมาป่าหิมะพูด
“ไม่มีปัญหา ถึงอย่างไรก็ยังมีเวลาอีกหนึ่งปีก่อนที่พวกเราจะจากไป” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
จากนั้นราชาหมาป่าหิมะก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก เดินไปพลาง แนะนำที่นี่ให้พว
