มากอย่างแน่นอน!”
“เมื่อครู่ข้าเห็นพวกเขาอยู่กับพวกกัวเพ่ยเพ่ย จะต้องมาจากดินแดนไร้กลิ่นอายแน่”
“ข้าว่าอาจจะมาจากดินแดนโบราณก็เป็นได้ มีเพียงแค่คนจากเบื้องบนเท่านั้นถึงจะมีฝีไม้ลายมือเช่นนี้”
เจ้าไก่ฟ้ามิได้สนใจการวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้เลย เขาหมุนตัวมามองพวกเขาแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าไปจากที่นี่ดีกว่า”
ถึงแม้ว่าใจจะไม่ยินยอม แต่พวกเขากลับไม่กล้าปฏิเสธคำพูดของเขา แต่ละคนตามกันออกไปจากที่นี่
ทว่าหมาป่าหิมะเหล่านั้นกลับอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน ไม่มีทีท่าว่าจะจากไปเลย
“พวกเจ้าไม่ไปหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองหมาป่าหิมะพลางเอ่ยถาม
ราชาหมาป่าหิมะมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วพูดว่า “ข้าต้องการดอกกระดูกศิลาในมือเจ้า ถ้าหากไม่ได้มันมาครอง ข้าก็ จะสู้กับพวกเจ้าจนตายไปด้วยกัน”
“หืม” ซือหม่าโยวเย่ว์มองหมาป่าหิมะ เห็นแววตาของมันแน่วแน่ถึงเพียงนั้น จึงเอ่ยถามว่า “เจ้าต้องการสิ่งนี้ไปทำไ ไมหรือ”
“ราชาคนก่อนของพวกเราได้รับบาดเจ็บ จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้ในการรักษาอาการบาดเจ็บของเขา” หมาป่าหิมะพูด
“ราชาหมาป่าหิมะต้องร้ายกาจเป็นอย่างยิ่งสิถึงจะถูก เหตุใดจึงได้รับบาดเจ็บได้เล่า” เจ้าอ้วนชวีถาม
“พวกเราต่อสู้กับเสือเขี้ยวดาบมาเป็นระยะเวลานานแล
