“นี่มิใช่สิ่งที่ข้าจะจัดการได้เลย” ซือหม่าโยวเย่ว์แบมือทั้งสองข้างด้วยท่าทางจนใจ
ก่อนหน้านี้เธอยังถูกหมัวซาหัวเราะเยาะเพราะเรื่องนี้ หากมิใช่เพราะมีหลิงหลง เป็นไปได้ว่าตอนนี้เธออาจจะยังยืนบื้อมองดินโคลนเหล่านี้อยู่เฉยๆ เสียด้วยซ้ำ!
“เจ้ามิได้เป็นคนจัดการมันหรอกหรือ” คนตระกูลกัวมองไปรอบด้าน ที่นี่นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครอื่นอยู่อีกเลย
“แหะๆ ฝีมือข้าเอง!” หลิงหลงไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน นางปีนขึ้นมานอนแผ่บนศีรษะเธอพลางมองดูทุกคนพร้อมรอยยิ้มละไม
“นางคือใครกัน” คนตระกูลกัวเห็นรูปร่างเล็กจ้อยของหลิงหลงแล้วก็รู้ว่านางมิใช่มนุษย์
แต่เปลี่ยนแปลงรูปร่างเป็นเช่นนี้ได้ ย่อมมิใช่สิ่งของธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน
ซือหม่าโยวเย่ว์เอื้อมมือขึ้นไปหยิบหลิงหลงลงมาแล้วเอ่ยว่า “นางเป็นวิญญาณครวญที่ข้าได้มาโดยบังเอิญ แต่ตอนนี้ไม่มีประโยชน์อะไร ใช้เป็นค้อนได้เท่านั้น”
เธอพูดพลางแปลงหลิงหลงเป็นค้อนแล้วหยิบออกมา
“คะ… ค้อนหรือ” คนตระกูลกัวมองซือหม่าโยวเย่ว์ อาวุธวิญญาณที่มีวิญญาณครวญ ระดับขั้นย่อมต้องสูงส่งอย่างยิ่งมิใช่หรือ แต่เธอกลับนำมาใช้เป็นค้อนนี่นะ
ช่างเสียของโดยแท้!
เมื่อเห็นค้อนอันนี้ พวกเว่ยจือฉีต่างพา
