“ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจจะอยู่ต่อ ทั้งยังไม่ลงมือกับสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นด้วย เป็นเพราะเหตุใดกัน” กัวเพ่ยเพ่ยไม่เข้าใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มพลางอธิบายว่า “เจ้าดูสิ ทางนั้นมีสัตว์อสูรเทพระดับจ้าววิญญาณขั้นสุดยอดกำลังต่อสู้กันอยู่ ว่ากันตามเหตุผลแล้วสัตว์อสูรเทพเหล่านี้ควรต้องหลีกทางให้ถึงจะถูกต้อง เพราะเหตุใดถึงยังบีบเข้ามาทางหุบเขาแห่งนี้อีกเล่า”
“น่าจะต้องมีสิ่งใดดึงดูดพวกมันมา ไม่อย่างนั้นก็ต้องรับคำสั่งใครมา จึงมองข้ามสัตว์อสูรเทพสองตนไปได้” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
“ใช่แล้ว ดังนั้นสิ่งที่พวกเราต้องทำในตอนนี้ก็คือหาเหตุผลให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะหนีหรือจะสู้ก็ไร้ประโยชน์” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“แต่พวกนั้นเป็นสัตว์อสูรเทพกันหมดเลยนะ!” คนตระกูลกัวพากันล้อมวงเข้ามา “ต่อให้พี่หญิงใหญ่ไปถึงระดับจ้าววิญญาณแล้ว ก็ไม่มีทางจัดการสัตว์อสูรเทพมากมายถึงเพียงนั้นพร้อมกันได้หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามีบางส่วนในนั้นที่พลังใกล้จะไปถึงระดับจ้าววิญญาณแล้วด้วย”
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่ากัวเพ่ยเพ่ยอายุยังน้อย แต่ไปถึงระดับจ้าววิญญาณแล้ว เมื่อนึกถึงว่าจ้าววิญญาณที่ดินแดนอี้หลินล้วนเป็นตาเฒ่าแก่หง่อมกันทั้งสิ้น แต่จ
