หน้าผากตัวเองจึงเอ่ยถามขึ้น
“อยากร้องไห้กับความโง่ของตัวเองน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ติดตั้งค่ายกลได้ทั้งที ทำไมข้าจึงไม่ติดตั้งค่ายกลนำส่ง แต่กลับติดตั้งค่ายกลคุ้มกัน! พวกเจ้าไปเรียกพวกเขามาให้หมดเลย พวกเราจะไปจากที่นี่กันเดี๋ยวนี้แหละ”
“โฮก…”
“จิ๊บๆ…”
สัตว์อสูรวิเศษเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ อีกเพียงแค่ไม่กี่นาทีก็จะบุกมาถึงตรงที่พวกเขาอยู่กันแล้ว
“ทุกคนเข้ามาอยู่ในค่ายกลคุ้มกันเร็ว” ซือหม่าโยวเย่ว์ตะโกนไปทางคนตระกูลกัว หลังจากที่พวกเขาเข้ามาแล้ว เธอจึงใส่ปราณวิญญาณสายหนึ่งเข้าไปในพื้นดินเพื่อกระตุ้นค่ายกล ลำแสงสีขาวสายหนึ่งโอบล้อมพวกเขาเอาไว้
หลังจากนั้นเธอจึงเริ่มสร้างค่ายกลนำส่งขึ้นภายในค่ายกลคุ้มกัน
คนตระกูลกัวคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะเป็นปรมาจารย์ค่ายกลด้วย นอกจากนี้ยังเห็นอีกฝ่ายทำแต่ละขั้นตอนได้โดยไม่ต้องหยุดคิด แสดงว่าต้องไม่ใช่ปรมาจารย์ค่ายกลระดับขั้นต่ำๆ แน่นอน!
หลายนาทีต่อมา สัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นก็บุกมาถึงบริเวณกึ่งกลางของหุบเขา
“โยวเย่ว์ สัตว์อสูรวิเศษบุกเข้ามาแล้ว” เจ้าอ้วนชวีเห็นสัตว์อสูรวิเศษจึงร้องตะโกนขึ้น
“ร้อนรนไปทำไมกัน! ยังมีค่ายกลคุ้มกันอยู่มิใช่หรือ” ซือหม่าโยว
