…”
เนื้อย่างในมือเจ้าอ้วนชวีร่วงหล่นลงบนพื้น เขาตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิงเสียแล้ว
มือของซือหม่าโยวเย่ว์ที่กำลังเคี่ยวโจ๊กก็หยุดชะงักเช่นเดียวกัน จนทัพพีเกือบจะหล่นลงไปในหม้อ
ทั้งเว่ยจือฉีและโอวหยางเฟยถึงขนาดลืมพลิกด้านเนื้อ บนใบหน้าต่างแสดงสีหน้าตื่นตระหนก
กัวเพ่ยเพ่ยเห็นสีหน้าของพวกซือหม่าโยวเย่ว์ ก็รู้ว่าวาจาของตนทำให้พวกเขาตกใจเสียแล้ว นางเอาปอยผมทัดหูแล้วเอ่ยว่า “อันที่จริงแล้วไม่ว่าโลกใบนี้จะกว้างใหญ่เพียงใด ถึงอย่างไรพวกเราต่างก็ต้องเดินมุ่งหน้าสู่เบื้องบน พวกเราแค่ต้องตั้งเป้าหมายในระยะนี้เอาไว้ที่การมุ่งสู่โลกเบื้องบนก็พอแล้ว”
“ถูกต้อง ความจริงแล้วโลกใบนี้ก็ไม่มีอะไรเลยจริงๆ พวกเจ้าเพิ่งจะเคยได้ยินกันเป็นครั้งแรก ดังนั้นจึงได้รู้สึกตื่นตะลึงกันเช่นนี้” กัวฝูก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน
พวกเขาไม่รู้ว่าผู้คนในดินแดนอี้หลินไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลย ดังนั้นจึงคิดไม่ถึงว่าคำพูดของพวกตนจะทำให้พวกเขาตื่นตระหนกได้ถึงเพียงนี้
………………………………..
