คนตระกูลกัวจึงหัวเราะออกมาอีก
กัวเลี่ยงส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “แต่ละดินแดนมีผู้คนมากมายเช่นนั้น อายุขัยของปรมาจารย์วิญญาณก็ยืนยาวกันทั้งสิ้น แล้วจะให้กำเนิดชนรุ่นหลังได้มากมายขนาดไหนเล่า ถึงแม้ว่าจะมีผู้คนมากมายตายไปทุกวัน แต่ก็มีผู้คนมากมายถือกำเนิดขึ้นมาทุกวันเช่นเดียวกัน ถึงแม้จะตายไปเป็นจำนวนมาก แต่ก็มีคนมากมายขึ้นมายังโลกเบื้องบนเป็นการทดแทน ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลหรอกว่าจะตายกันจนเกลี้ยงน่ะ”
“เรื่องนี้… พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ามีดินแดนทั้งหมดกี่แห่ง” เจ้าอ้วนชวีตื่นตระหนกสุดขีดเสียแล้ว
ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าอาณาจักรตงเฉินใหญ่โตเหลือเกินแล้ว ต่อมาเมื่อออกมาแล้วได้เห็นดินแดนอี้หลิน ก็รู้สึกว่าอาณาจักรตงเฉินช่างเล็กจ้อยยิ่งนัก ตอนนี้เมื่อได้ยินพวกเขาพูดเช่นนี้ ความจริงแล้วทั้งดินแดนอี้หลินก็เป็นเพียงเข็มเล่มเล็กๆ ในมหาสมุทรของทั้งโลกใบนี้เท่านั้นเอง
“ว่ากันว่าในอาณาเขตของพวกเรานี้มีดินแดนกว่าพันแห่ง ดินแดนโบราณนั้นเป็นดินแดนที่เหนือกว่าพวกเราระดับหนึ่ง ว่ากันว่ายังมีดินแดนในระดับเดียวกันกับดินแดนโบราณอยู่อีก แต่โลกใบนี้กว้างใหญ่เกินไป พวกเราก็ไม่รู้เช่นกันว่ามีอยู่จริงหรือไม่” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
“แผละ
