“เป็นดอกจื่อซวีจริงๆ ด้วย!” น้ำเสียงละเอียดอ่อนอีกเสียงดังแว่วมา “พี่ชาย พวกเราช่างโชคดีเสียจริง เพิ่งมาถึงที่นี่ก็ได้พบดอกจื่อซวีเข้าเสียแล้ว”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินเสียงนี้แล้วสีหน้าก็เข้มขึ้น อีกฝ่ายทำเหมือนพวกตนเป็นอากาศธาตุอย่างเห็นได้ชัด!
พวกเธอหันกลับไปก็เห็นคนวัยเยาว์ราวสิบคนกำลังลงมาจากหลังของสัตว์อสูรวิเศษขนาดมหึมาตนหนึ่ง ผู้ที่นำหน้ามาก็คือบุรุษที่ดูอายุราวๆ ยี่สิบสามสิบปีคนหนึ่ง ตามมาด้วยหญิงสามคนและชายอีกหกคน
“พี่ใหญ่ ยังมีผู้อื่นอยู่ด้วยนี่นา” หญิงสาวสวมกระโปรงสีเขียวมรกตผู้หนึ่งเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ตรงหน้าจึงเอ่ยขึ้น
ชายหนุ่มที่นำหน้ารูปโฉมหล่อเหลา น่าเสียดายที่นัยน์ตาหม่นทะมึนนั้นทำลายความหล่อเหลาของเขาจนหมดสิ้น
เขามองพวกซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “นี่คือดอกจื่อซวีที่พวกเราค้นพบ ทุกท่านโปรดหลีกทางด้วย”
ซือหม่าโยวเย่ว์เลิกคิ้ว อีกฝ่ายกำลังคิดจะแย่งชิงดอกจื่อซวีอย่างนั้นหรือ
“พวกเจ้าตาบอดกันหมดเลยหรือไร” เธอพูดอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย
“เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน!” หญิงสาวที่สวมกระโปรงแดงพลิ้วไหวอีกคนหนึ่งตวาด
“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พ
