หลังจากอุโมงค์ทางเดินอยู่ตัวแล้ว เข็มทิศก็ร่วงหล่นลงในอุ้งมือของเฝิงตง
เขาหันมามอบเข็มทิศให้กับซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “เจ้าหุบเขาน้อย เปิดอุโมงค์ทางเดินเรียบร้อยแล้วขอรับ”
ซือหม่าโยวเย่ว์รับเอาเข็มทิศมาพลางพยักหน้าให้เฝิงตง ก่อนจะทะยานร่างเข้าสู่อุโมงค์ทางเดิน
เป็นดังเช่นที่เฝิงตงพูด มิติอุโมงค์ทางเดินแห่งนี้มิได้มั่นคงนัก เธอเกิดความรู้สึกอยู่ตลอดเวลาที่เดินทางอยู่ภายในนั้นว่าอุโมงค์ทางเดินแห่งนี้อาจจะพังทลายลงมาได้ตลอดเวลา
“โครม…”
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ซือหม่าโยวเย่ว์จึงร่วงออกมาจากมิติอุโมงค์ทางเดินแล้วหล่นลงไปในน้ำ
“ซ่า…”
ซือหม่าโยวเย่ว์โผล่ขึ้นมาจากน้ำแล้วบ้วนน้ำในปากออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำบนใบหน้า นึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้วในใจก็ยังหวั่นกลัวอยู่บ้าง
“คิดไม่ถึงว่าห้วงมิติอุโมงค์ทางเดินนี้จะพังทลายลงที่ทางเลี้ยวสุดท้าย ยังดีที่เรามาถึงตรงทางออกแล้ว ไม่อย่างนั้นอาจจะบี้แบนไปแล้วก็ได้”
เธอเงยหน้าขึ้นมองไปรอบทิศ ก็พบว่าที่นี่คือทะเลสาบเล็กๆ แห่งหนึ่ง ขนาดไม่ใหญ่นัก เธอจึงว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง
เมื่อขึ้นไปบนฝั่งและแน่ใจว่าบริเวณรอบด้านไม่มีคนแล้ว เธอจึงหายตัวเข้าไปภายในเจดีย์วิญญาณ
เ
