ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาจากตระกูลลู่ก็ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว เมื่อออกนอกประตูมาเธอก็เห็นอูหลิงอวี่กำลังรออยู่ที่หัวถนน
“ศิษย์พี่ เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่เล่า”
อูหลิงอวี่พิงกำแพงอย่างสบายใจ เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาจึงเอ่ยว่า “กำลังรอเจ้าอยู่อย่างไรเล่า”
“รอข้าหรือ มีเรื่องอันใดหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ก็ไม่มีอะไรหรอก ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าทีสิ” พอพูดจบ เขาไม่รอให้เธอตอบก็โอบตัวเธอแล้วทะยานร่างเหินบินตรงออกไปนอกเมืองวิเศษ มาถึงยังยอดเขาแห่งหนึ่ง
ทั้งสองมาถึงก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งแล้วนั่งลง อูหลิงอวี่มองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “ตาแก่หนังเหนียวแห่งตำหนักผู้วิเศษผู้นั้นเร่งให้ข้ากลับไปอีกแล้วน่ะสิ”
“ศิษย์พี่ ท่านจะกลับไปแล้วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเขาอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง เขาเพิ่งจะลงมาได้ไม่นานเท่านั้นเองมิใช่หรือ เหตุใดจึงจะกลับขึ้นไปอีกแล้วเล่า
“อืม วัตถุประสงค์หลักที่ลงมาในคราวนี้ก็เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ทางฝั่งพื้นสมุทร ข้ายังไม่ทันตรวจสอบได้อย่างชัดเจนก็ได้รับคำสั่งจากตำหนักผู้วิเศษ ให้ข้ารีบกลับขึ้นไปเบื้องบนโดยเร็ว เป็นไปได้ว่าอาจเกิดเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้น” อูหลิงอวี่
