ได้อย่างไรกัน
แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมิได้รู้สึกว่าคำพูดของตนผิดแปลกแต่อย่างใด เธอบีบเคล้นใบหน้าน้อยๆ ของเสี่ยวถูต่อไปพลางเอ่ยว่า “อันที่จริงแล้วข้ารู้สึกว่าเจ้าเป็นเช่นนี้ก็น่ารักดี ถ้าหากเติบใหญ่ ก็คงไม่ยอมให้ข้าใกล้ชิดเจ้าเช่นนี้อีกแล้วแน่นอน ฮ่าๆ…”
เสี่ยวถูปัดมือซือหม่าโยวเย่ว์ทิ้งอย่างจนใจ แล้วใช้สองมือกุมใบหน้าพลางเอ่ยว่า “พี่ชายนี่จริงๆ เลยนะ!”
พอพูดจบเขาก็ไม่สนใจเธออีก
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทางของเสี่ยวถูแล้วก็หัวเราะอย่างหนักหน่วงอยู่ข้างๆ คนเดียว
ซือหม่าโยวหลินมองคนที่นอนหัวเราะอย่างสะใจอยู่บนหลังเจ้าวิหคน้อยแล้วอดอมยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากมิได้
เจ้าวิหคน้อยพาพวกเขากลับไปยังเมืองวิเศษ ดวงตะวันยามรุ่งอรุณยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า ประตูเมืองวิเศษจึงยังไม่เปิด
เมื่อถึงเวลาที่กำหนดไว้ ยามรักษาการณ์ของเมืองวิเศษจึงเปิดประตู เมื่อเห็นคนทั้งสามที่คอยอยู่ด้านนอกแล้วจึงตะลึงงันไป
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ทั้งสามคนมิได้สนใจยามรักษาการณ์ที่นิ่งอึ้งอยู่ พอขึ้นไปบนร่างย่ากวงแล้วจึงรีบบึ่งไปยังตระกูลซือหม่า
จนกระทั่งพวกเขาหายลับตาไปที่สุดถนน ยามรักษาการณ์ผู้หนึ่งจึงเอ่ยว่า “นั่น… นั่นมันคนตระกูลซือหม่าสอ
