วลและกระวนกระวายใจ
“ข้าก็เข้ามานี่แล้วมิใช่หรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ตบหลังเจ้าคำรามน้อย พลางยิ้มให้กับสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาตนอื่นๆ อย่างเอาอกเอาใจ
“โยวเย่ว์ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวหลินอยู่ที่เดิมตลอด ไม่ได้จากไปไหนเลย
ระยะนี้ไม่เห็นความเป็นไปของเธอเลย ทำให้เขาไม่มีอารมณ์จะไปเข้าร่วมในเจดีย์วิญญาณ
“ข้าไม่เป็นไร” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าได้พบกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกสะกดเอาไว้แล้วหรือ” ซือหม่าโยวหลินถาม
“นับว่าได้พบก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่เขาถูกห่อหุ้มเอาไว้ในหมอกดำหนาทึบ ข้าจึงไม่ได้เห็นร่างจริงของเขา”
“เช่นนั้นเขาได้ทำร้ายเจ้าหรือไม่”
“เปล่าเลย ก็เหมือนกับที่เพลิงชาดบอกนั่นแหละ เขาช่วยข้าได้มากเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเราอยู่ใต้ดินกันนานแค่ไหนหรือ”
“ครึ่งเดือน” เจ้าวิญญาณน้อยพูด
“พวกเราอยู่ที่นั่นกันครึ่งเดือนเชียวหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจอยู่บ้าง เธอยังคิดว่าตนอยู่เพียงแค่สามวันห้าวันเท่านั้น “ในเมื่อไม่เป็นไรแล้ว ข้าขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”
เสื้อผ้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตที่จับตัวแข็งหมดแล้ว เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นที่เธอบาดเจ็บได้เสียเลือดไปมากมาย
พอเ
