ยอยู่บ้าง
“ทำไมหรือ” ซือหม่าโยวหลินถาม
“เมื่อครู่ข้ารู้สึกเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างกำลังมองพวกเราอยู่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ข้าดูรอบหนึ่งแล้ว พวกมันก็ยังหลับตากันอยู่ทั้งหมดเลย”
“บางทีเจ้าอาจจะระแวงมากเกินไปจนรู้สึกไปเองก็ได้นะ” ซือหม่าโยวหลินพูด
“อาจจะอย่างนั้นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ จึงปล่อยไปอย่างนั้น
ขณะนี้เอง เจ้าไก่ฟ้าที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หยุดฝีเท้าลงอย่างฉับพลัน
“ทำไมหรือ เจ้าไก่ฟ้า”
“คราวก่อนข้าเคยเดินบนเส้นทางข้างหน้านี้แล้ว” เจ้าไก่ฟ้าพูด “แต่เดินไปได้เพียงครึ่งเดียวก็สูญสิ้นสติรับรู้ไปเสียก่อน”
คำพูดของเขาทำให้ซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลินกระวนกระวายอยู่บ้าง คราวก่อนเขาก็ถูกมารเฒ่าช่วยออกไปจากที่นี่อย่างนั้นหรือ
“ที่แท้แล้วที่นี่มีสิ่งใดอยู่กันแน่” เธอปล่อยมือซือหม่าโยวหลิน ก่อนจะเดินไปข้างหน้าแล้วถามขึ้น
เจ้าไก่ฟ้าตอบเสียงเข้ม “แรงกดดันและการบีบอัด”
ซือหม่าโยวเย่ว์รับสัมผัสดูอีกครั้งแล้วพูดอย่างจนใจอยู่บ้าง “มันอยู่ที่อุโมงค์ทางเดินด้านหน้านี้ พวกเราคงได้แต่เดินเข้าไปแล้วละนะ”
ทั้งสามคนปรับลมหายใจ แล้วเริ่มเดินเข้าไปยังอุโมงค์ทางเดินเส้นต่อไป
ซือหม
