เดียว ตลอดทั้งร่างกายก็เจ็บปวดจนเกินทนรับเสียแล้ว
ยังดีที่ยาวิเศษที่ใส่ปากเอาไว้เมื่อครู่ยังอยู่ เธอจึงโคจรพลังวิญญาณเร่งยาวิเศษ หลังจากนั้นไม่นานอาการบาดเจ็บจึงบรรเทาลง
ครึ่งวันให้หลัง เธอก็รู้สึกว่าขยับได้แล้ว จึงกัดฟันลุกขึ้นนั่ง
“ที่นี่มันที่ไหนกันนะ” พอไม่มีแสงไฟ รอบตัวก็มืดสนิทราวกับน้ำหมึก ทำให้เธอมิอาจมองบริเวณที่อยู่ได้อย่างชัดเจน
“เจ้าฟื้นเสียทีนะ” เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในทันใด ทำให้เธอตกใจจนสะดุ้งตัวลอย
“เจ้าเป็นใคร” เธอสร้างลูกไฟขึ้นมา แสงรำไรทะลุผ่านความมืด ทำให้รอบด้านสว่างไสว
ในถ้ำขนาดใหญ่มหึมาหาใดเปรียบ ลูกไฟของเธอจึงมิอาจครอบคลุมได้ทุกมุม
“นานหลายปีแล้ว ในที่สุดก็ได้เห็นแสงสว่างอีกครั้งเสียที” เสียงแหบพร่านั้นดังขึ้นอีกครั้ง ซือหม่าโยวเย่ว์จึงหันลูกไฟตามเสียงนั้นไป เธอตกใจเพราะภาพที่เห็นตรงหน้าจนร่นถอยหลังไปสองก้าว
หมอกดำหนาทึบกลุ่มหนึ่งดูเหมือนจะกินพื้นที่ไปถึงครึ่งหนึ่งของถ้ำ ที่ด้านหน้าของหมอกดำ กองกระดูกหลายกองยังคงแผ่กลิ่นอายหนาวยะเยือก
เธอกลืนน้ำลายแล้วถามว่า “เจ้า… เจ้าเป็นใครกัน”
…………………………………
