ด้อีกแล้ว เธอต้องใช้มือทั้งสองข้างวางบนหัวเข่าจึงจะประคับประคองเอาไว้ได้อย่างทุลักทุเล
หลังจากที่เดินต่อมาอีกเกือบครึ่งวัน ในที่สุดซือหม่าโยวเย่ว์ก็ทรุดลงไปอย่างต้านทานไม่ไหวอีกต่อไป
ในชั่วขณะที่ทรุดลงไปนั้นเอง เธอก็เห็นหมอกดำกลุ่มหนึ่งลอยมาทางเธอ
“บ้าเอ๊ย คงไม่ตายไปเฉยๆ แบบนี้หรอกนะ” เมื่อนึกถึงหมอกดำที่พบตอนเข้ามา เธอก็ได้เพียงแค่คิดเช่นนี้เท่านั้น แล้วสูญสิ้นสติรับรู้ไป
และหลังจากผู้ที่อยู่ภายในมณีวิญญาณได้เห็นหมอกดำแล้วก็ตกใจจนหน้าถอดสีในทันใด แต่พวกเขายังไม่ทันทำอะไร ด้านนอกก็กลายเป็นมืดมิด ตัดขาดการสังเกตการณ์เรื่องราวภายนอกของพวกเขาไป
เจ็บ…
นี่คือความรู้สึกเพียงอย่างเดียวของซือหม่าโยวเย่ว์ในตอนนี้ คราวนี้มิได้รู้สึกว่าตลอดร่างกายถูกฉีกทึ้ง หากแต่ผิวหนังทุกตารางนิ้วล้วนถูกฉีกเปิดออกจนหมดจริงๆ จนเผยให้เห็นกระดูกข้างใน
ยังสัมผัสถึงความเจ็บปวดได้อยู่อย่างนั้นหรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้สติกลับคืนมา เธอลืมตาขึ้นในทันใด
“ไม่ตายหรือนี่” นี่คือความคิดอย่างแรกของเธอ
“มิได้อยู่ที่บริเวณเมื่อครู่แล้วนี่” นี่คือปฏิกิริยาอย่างต่อมาของเธอ
“พรึ่บ…” เธอนึกอยากจะลุกขึ้นนั่ง แต่ขยับเบาๆ เพียงครั้ง
