“กลิ่นอาย…ดำมืด” ซือหม่าโยวหลินเห็นสภาพของซือหม่าโยวเย่ว์ในตอนนี้แล้วจึงพูดอย่างตกตะลึง
“อ๊ะ…” พอซือหม่าโยวเย่ว์ตะคอกใส่น้ำในลำธารเหล่านั้นแล้วก็อ่อนแรงไม่น้อย หลังจากที่ดิ้นรนอยู่สองครั้ง เธอก็หมดสติไป
“โยวเย่ว์!” เจ้าไก่ฟ้าและซือหม่าโยวหลินวิ่งเข้ามาในทันทีแล้วพยุงเธอขึ้นมา
เจ้าไก่ฟ้าคว้ามือเธอมาตรวจดูชีพจรก่อนเอ่ยว่า “กลิ่นอายในร่างกายนางปั่นป่วนเป็นอย่างยิ่ง ปราณวิญญาณแต่ละชนิดในร่างกายปนกันยุ่งเหยิง หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิตน่ะสิ!”
สิ่งที่เขาไม่ได้พูดก็คือในบรรดาปราณวิญญาณอันยุ่งเหยิงเหล่านั้น มีขุมหนึ่งที่เป็นสีดำด้วย
“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีเล่า เจ้ามีวิธีช่วยเหลือนางหรือไม่” ซือหม่าโยวหลินถาม
“ข้าทำไม่ได้” เจ้าไก่ฟ้าพูดพลางส่ายหน้า “แต่มีคนทำได้นะ”
“ใครหรือ”
เจ้าไก่ฟ้ายังไม่ทันเอ่ยวาจา เพลิงชาดก็ออกมาจากภายในร่างของซือหม่าโยวเย่ว์
“มีเรื่องอันใดกัน” เพลิงชาดมองเจ้าไก่ฟ้าพลางถามขึ้น
ยามปกติเขามักอยู่ในห้วงนิทราตลอด จะตื่นขึ้นมาเฉพาะตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์มีอันตรายถึงชีวิตเท่านั้น คราวนี้ก็เช่นกัน
เจ้าไก่ฟ้าเล่าความผิดปกติของซือหม่าโยวเย่ว์ที่เกิดขึ้นหล
