ียงแค่ลมที่ออกมาจากปากเท่านั้น แต่เพลิงชาดก็ยังได้ยิน
“เจ้าตื่นแล้ว” เสียงของเพลิงชาดเย็นชาอย่างยิ่ง แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับสัมผัสได้ถึงความห่วงใยอันท่วมท้น
ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยว่า “เพลิงชาด ที่แท้เจ้ามีรูปโฉมงดงามถึงเพียงนี้เชียว”
พอพูดจบเธอก็หมดสติไปอีกครั้ง
เจ้าไก่ฟ้าและซือหม่าโยวหลินเห็นเธอหมดสติไปอีกจึงพากันมองเพลิงชาด
“นางไม่เป็นไรหรอก กินยาวิเศษแล้วพักผ่อนสักหน่อยก็หายดีแล้ว” เพลิงชาดพูดพลางนำเตียงหลังหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บวัตถุของเธอแล้ววางตัวเธอลงไป “พวกเจ้าดูแลนางให้ดีล่ะ พอนางฟื้นขึ้นมาแล้วก็พานางไปพบสิ่งมีชีวิตที่ถูกสะกดเอาไว้ตนนั้น”
“ใต้เท้าขอรับ สิ่งมีชีวิตตนนั้นร้ายกาจหาใดเปรียบ จะให้พานางไปจริงๆ หรือขอรับ” เจ้าไก่ฟ้าถามอย่างเป็นกังวล
“หากไปแล้วจะเป็นประโยชน์กับตัวนางเอง” เพลิงชาดพูด “ตอนนี้สภาพร่างกายของนางย่ำแย่อยู่บ้าง หากไปแล้วอาจจะดีขึ้นสักหน่อย”
พอพูดจบเขาก็กลับเข้าไปในร่างกายของซือหม่าโยวเย่ว์
พอเพลิงชาดจากไปแล้ว ความรู้สึกกดดันในอากาศก็หายลับไปในพริบตา
ซือหม่าโยวหลินจึงค่อยรู้สึกว่าหายใจสะดวกขึ้นบ้าง
“เจ้าไก่ฟ้า คนเมื่อครู่นี้คือใครหรือ”
