เห็นได้ชัดว่าระยะทางห่างไกลอย่างยิ่ง เสียงที่ลอยมาถึงตรงนี้ก็แสนจะเบา แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับรู้สึกว่าวาจานี้ก้องสะท้อนอยู่ในหัวตลอด ดังชนิดที่แม้แต่คนหูหนวกยังได้ยิน
“เฟิงเอ๋อร์…” ซือหม่าโยวเย่ว์ที่อยู่บนเตียงน้ำตาไหลรินจากหางตา บนใบหน้าซีดขาวนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดขมขื่นและการตำหนิตนเอง
“โยวเย่ว์ โยวเย่ว์ เจ้าตื่นสิ” ซือหม่าโยวหลินที่นั่งอยู่ข้างเตียงเห็นซือหม่าโยวเย่ว์น้ำตาไหลรินก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจขึ้นมาในทันใด
เขาเอื้อมมือไปกุมมือเธอเอาไว้ หมายจะมอบพละกำลังให้กับเธอ
“น้องชาย เจ้ารอข้านะ ข้าจะต้องกลับไปหาเจ้าแน่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างไม่ได้สติ
“เฟิงเอ๋อร์หรือ น้องชายหรือ” ซือหม่าโยวหลินพึมพำคำพูดของเธอซ้ำ คิดว่านี่อาจจะเป็นเรื่องราวในวัยเด็กก่อนที่เธอจะถูกรับมาเลี้ยงก็เป็นได้ แต่ก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้องนัก เธออยู่ที่ตระกูลซือหม่ามาตั้งแต่เด็กแล้ว จะต้องไม่มีเรื่องราวในวัยเด็กที่ว่านี้สิ
“คนพวกนี้… คือใครกันนะ แล้วเจ้าคนที่ไล่ธารน้ำใต้ดินกลับไปได้… เป็นใครกัน” เขามองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วรู้สึกขึ้นมาในทันใดว่าเธอมีความลับซ่อนไว้มากมายเหลือเกิน ถ้าหากเขาไม่ทำให้กระจ่าง ก็จะมิอาจ
