าง “ไม่อย่างนั้นในภายหน้า หากท่านไม่ทำของอร่อยให้ข้ากินข้าคงเศร้าแย่เลย”
“เจ้าแมวตะกละ!” ซือหม่าโยวเย่ว์บีบจมูกซีเหมินเฟิงทีหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู
ทันใดนั้นภาพเหตุการณ์ก็เปลี่ยนไป ซีเหมินเฟิงมิได้ใสบริสุทธิ์น่าเอ็นดูเช่นนั้นอีกต่อไป บนร่างเต็มไปด้วยคราบโลหิตซึ่งไม่รู้ว่าเป็นของเขาหรือของผู้อื่นกันแน่
เขายืนอยู่ท่ามกลางกองเพลิงพลางตะโกนเสียงดังมาทางซือหม่าโยวเย่ว์ว่า “พี่หญิง ท่านรีบหนีเร็วเข้าสิ!”
“เฟิงเอ๋อร์ พวกเราหนีไปด้วยกันนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ดึงมือเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
ซีเหมินเฟิงสะบัดมือออกจากมือของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วมองเธอพร้อมรอยยิ้มเหมือนกับวันที่ต้องการจะกินกระต่ายย่างนั้นไม่มีผิด
“พี่หญิง เป็นท่านที่คอยปกป้องข้ามาโดยตลอด คราวนี้ให้ข้าได้ปกป้องท่านบ้าง ท่านหนีไปก่อน ข้าจะรอให้อาการบาดเจ็บของท่านหายดีแล้วค่อยกลับมาหาข้า พี่หญิง ข้าจะรอท่านนะ ท่านต้องมีชีวิตรอดนะ”
พอพูดจบเขาก็กระโจนลงมาจากสัตว์อสูรบินได้แล้วโจมตีเข้าใส่ทหารที่ไล่ตามมา พลางมองสัตว์อสูรบินได้พาพี่หญิงที่ตนชอบที่สุดบินไกลออกไปเรื่อยๆ
“พี่หญิง ข้าจะรอท่าน ชาติหน้าข้าก็จะเป็นน้องชายท่านอีก…”
