เจ้าวางใจเถิด สาวใช้ของเหยียนลู่เป็นคนพาเขามา พอถึงตอนนั้นก็ให้ตระกูลซือหม่าถามหาคนเอากับตระกูลเหยียนก็แล้วกัน ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเราเสียหน่อย”
หลี่มู่พูดพลางกดปุ่มเปิดปิดกับดัก พื้นของศาลาพักร้อนก็เคลื่อนเข้ามาติดกันอีกครั้ง
“ขอบคุณท่านมาก พี่หลี่” น่าหลานหลานเอ่ยอย่างซาบซึ้ง
“เจ้าจะมาขอบคุณข้าทำไมกันเล่า เจ้ารู้ไว้เลยว่าข้าทำเรื่องนี้ด้วยความเต็มอกเต็มใจอย่างยิ่ง” หลี่มู่พูดแล้วเดินเข้ามากุมมือนางเอาไว้ “หลานเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ความรู้สึกของข้าดี วันนี้ข้าขอถามเจ้าประโยคหนึ่งว่าเจ้ายินยอมจะอยู่ร่วมกับข้าหรือไม่”
เดิมทีคิดว่าจะได้รับคำตอบด้วยท่าทีเขินอายของน่าหลานหลาน แต่น่าหลานหลานกลับดึงมือกลับไป
การชักมือกลับของเธอทำให้หัวใจของหลี่มู่หนาวเหน็บ
“พี่หลี่ ท่านเป็นคนดีคนหนึ่ง หญิงสาวที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับท่านจะต้องโชคดีมากแน่ แต่ว่าคนผู้นั้นมิใช่หลานเอ๋อร์หรอก พวกเราถูกกำหนดมิให้เดินร่วมทางกัน” น่าหลานหลานพูด
“ทำไมเล่า เป็นเพราะตระกูลน่าหลานอย่างนั้นหรือ” หลี่มู่ถามอย่างกระวนกระวาย
น่าหลานหลานส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ไม่ใช่ ถ้าหากเป็นวันอื่นก่อนหน้านี้ก็ยังอาจเป็นไปได้ แต่ตอนนี้เรื่องของ
