ยาวิเศษสีขาวราวน้ำนมนั้นพบเห็นได้ยากยิ่ง อูหลิงอวี่มองประเมินดูอย่างละเอียด ก็พบว่าด้านบนมีลวดลายที่มิอาจสังเกตเห็นได้ง่ายนักอยู่ด้วย
“ลวดลายโอสถหรือ” เขามองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างตกใจ คิดไม่ถึงว่าเธอจะหลอมลวดลายโอสถออกมาได้ตั้งแต่ในระดับขั้นห้า
ตามปกติแล้วต้องเป็นยาวิเศษขั้นเจ็ดหรือไม่ก็ยาวิเศษขั้นหกอันพบเห็นได้น้อยนิดเท่านั้นจึงจะมีลวดลายโอสถปรากฏขึ้นได้ เมื่อมีลวดลายโอสถก็หมายความว่ายาวิเศษนี้จะมีผลลัพธ์ที่ดียิ่งกว่ายาวิเศษทั่วไปในระดับเดียวกัน แต่ลวดลายโอสถที่ปรากฏบนยาวิเศษขั้นห้านี้ เขาเองก็เพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก แม้กระทั่งยาวิเศษที่มารเฒ่าหลอมก็ยังไม่แน่เสมอไปว่าจะมี
ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้สนใจท่าทีประหลาดใจของเขาเลย เธอเอ่ยว่า “หมัวซาสอนข้าน่ะ”
“เขาเป็นผู้สอนเจ้าหลอมยาด้วยหรือ” อูหลิงอวี่พูด
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วพูดว่า “เดิมทีเขาคิดจะให้ข้าหลอมยาให้ตอนที่ข้าหลอมยาวิเศษระดับสูงได้แล้ว คิดไม่ถึงว่าต่อมาจะมีน้ำทิพย์วิญญาณ ก็ยังไม่เคยหลอมยาให้เขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ท่านลองดูสิว่ายานี้ให้ผลกับท่านหรือไม่ ถ้าหากไร้ผล ข้าจะได้ลองหลอมยาอื่นให้ท่าน”
“ได้สิ”
อูหล
