ิงอวี่กินยาวิเศษลงไป เขาไม่คุ้นเคยกับยาชนิดนี้เลย ดังนั้นจึงไม่รู้ผลของมัน
ว่ากันตามจริงแล้วเขาก็มิได้ตั้งความหวังอะไรกับยาวิเศษชนิดนี้มากนัก เพราะยาวิเศษขั้นห้านั้นไม่มีประโยชน์สำหรับเขา แต่คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่เขากินลงไปแล้วก็รู้สึกสบายไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ราวกับวิญญาณจะหลุดลอยออกจากร่าง
“ได้ผลจริงหรือ” ตอนแรกซือหม่าโยวเย่ว์เองก็ไม่คิดว่ายาวิเศษชนิดนี้จะได้ผล เพราะนี่เป็นเพียงแค่ตำรับยาพื้นบ้านเกี่ยวกับการหล่อเลี้ยงวิญญาณที่เธอหามาอย่างส่งๆ จากภายในเจดีย์วิญญาณเท่านั้น ถึงแม้ว่าจะเป็นระดับขั้นสูงที่สุดที่เธอหลอมได้ แต่เธอก็รู้ว่าคนอย่างอูหลิงอวี่จะต้องเคยกินยาวิเศษระดับขั้นสูงกว่านี้มาแล้วมากมาย ยาวิเศษระดับต่ำพรรค์นี้อาจจะไม่ได้ผลก็เป็นได้
ผ่านไปครู่ใหญ่ อูหลิงอวี่จึงค่อยลืมตาขึ้น
“เอาละ ท่านอยู่ที่นี่มาทั้งคืนแล้ว รีบออกไปเสียที” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
อูหลิงอวี่คิดไม่ถึงว่าประโยคแรกที่ตนได้ยินตอนตื่นขึ้นมาจะเป็นคำพูดนี้ จึงมองเธออย่างเศร้าสร้อยพลางเอ่ยว่า “ตอนอยู่ที่เทือกเขาผู่สั่ว พวกเราร่วมเรียงเคียงหมอนกันเนิ่นนานถึงเพียงนั้นก็ไม่เห็นเจ้าจะว่าอะไรเลยนี่ ตอนนี้พวกเราเป็นศ
