ิษย์พี่ศิษย์น้องกันแล้ว เจ้ากลับจะไล่ข้าไปเสียนี่”
ไม่กล่าวถึงเรื่องในตอนนั้นก็ยังพอไหว แต่พอพูดขึ้นมาแล้วซือหม่าโยวเย่ว์ก็เดือดดาลขึ้นมาในทันที เธอวิ่งเข้ามาบีบคอเขาแล้วเอ่ยว่า “ท่านยังกล้าพูดเรื่องในตอนนั้นขึ้นมาอีกหรือ หืม ท่านรู้อยู่แก่ใจดีว่าข้าเป็นสตรีแล้วยังกล้าแสร้งทำเป็นไม่รู้ ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับข้ามาเนิ่นนานถึงเพียงนั้น เอารัดเอาเปรียบข้า คอยดูว่าวันนี้ข้าจะบีบคอท่านจนตายหรือไม่!”
“แค่กๆ เจ้าจะฆ่าสามีตัวเองหรือ” อูหลิงอวี่กระแอมกระไอแล้วตะโกนเสียงดัง
“สามีบ้านท่านสิ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางออกแรงที่มือเพิ่มขึ้น
“ศิษย์น้อง อย่าโมโหเช่นนี้สิ ไม่อย่างนั้นข้าจะทำให้เจ้าหลับไปอีกรอบนะ!” อูหลิงอวี่พูด
“ทำให้หลับอีกรอบหรือ” เสียงหนึ่งดังมาจากนอกหน้าต่าง ทำเอาซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจจนสะดุ้งตัวลอย
เธอหันไปมอง เมื่อเห็นคนที่อยู่นอกหน้าต่างแล้วจึงตกตะลึงไป
ร่างกายของเธอยังอยู่ในท่ากดอูหลิงอวี่ลงกับเตียง มือยังคงบีบคอเขาอยู่
“พี่… พี่สาม…”
ซือหม่าโยวหรานกระโดดเข้ามาทางหน้าต่างในทันทีแล้วดึงซือหม่าโยวเย่ว์ออกมา พลางเอ่ยว่า “มีเรื่องอันใดกัน เขารังแกเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าบอกพี่สามมา
