อว่าเจ้าเป็นหญิงน่ะ” ซือหม่าโยวหรานพูดอย่างไม่แน่ใจนัก
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วพูดว่า “ข้าก็สวมแหวนมนตร์อยู่มิใช่หรือ เขาดูไม่ออก พวกเราไม่ได้มีอะไรระหว่างกันด้วย ก็แค่ดูแลเขาระยะหนึ่งเท่านั้นเอง”
“แต่ตอนที่เจ้าเห็นเขาที่เขาภาพมังกรแล้วโมโหยิ่งนัก ทั้งยังทุบตีเขาอีกด้วย” ซือหม่าโยวหรานไม่เชื่อ
“นั่นเป็นเพราะเขาบอกว่าจะให้ยาวิเศษข้าสามเม็ด แต่กลับให้เพียงแค่สองเม็ดเท่านั้น” ซือหม่าโยวเย่ว์โกหกได้โดยที่หน้าไม่แดง ใจไม่สั่น “โชคดีที่ท่านปู่กินไปเพียงแค่สองเม็ดก็เลื่อนระดับได้แล้ว ไม่อย่างนั้นข้าต้องตามจองล้างจองผลาญเขาแน่!”
ซือหม่าโยวหรานเห็นท่าทางโกรธเคืองของซือหม่าโยวเย่ว์ดูไม่เหมือนแสร้งทำ จึงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “เขามิได้เอาเปรียบเจ้าก็ดีแล้ว”
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าเป็นใครกัน มีแต่ข้าจะไปเอาเปรียบผู้อื่นต่างหาก จะถูกผู้อื่นเอาเปรียบได้อย่างไรกันเล่า!”
ถึงแม้ว่าใบหน้าจะยิ้มแย้มแต่เธอก็แอบเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ เจ้าคนผู้นี้ อย่าให้เธอสบโอกาสนะ ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นศิษย์พี่ก็จะได้เห็นดีกัน!
“ใช่แล้ว พี่สาม ท่านมาหาข้าถึงที่นี่ มีเรื่องอันใดหรือ”
……………………………………….
